Wellicht is er in de jeugdsector niet iets dat we ‘zuivere
EVC’ kunnen noemen. Toch kan een blik op wat er in die ruimere ‘
EVC-wereld’ gebeurt interessante inzichten opleveren. In andere sectoren wordt immers grondig nagedacht over betrouwbare en valide manieren om competenties zichtbaar te maken en te beoordelen. Hoewel beoordelingen in de jeugdsector in de eerste plaats bedoeld zijn om jongeren een eerlijker beeld te geven van hun kennen, kunnen en zijn - en niet om er een formele erkenning aan te geven - kunnen we wellicht veel leren van hun striktere beoordelingsmethoden. Al zal de jeugdsector wellicht nooit voldoen aan de vormvereisten die daarbij vooropgesteld worden.
Zo is een van de voorwaarden dat één attest één gelijkvormig
EVC-traject moet hebben. Als we dat zouden toepassen voor de beoordelingen i.k.v. het attest animator, betekent dit eigenlijk dat iedereen eenvormig beoordeeld wordt. En negeren we daarbij niet de kracht van de persoonlijke begeleiding en ondersteuning die nu gegeven kan worden en de eigenheid van elke organisatie en de noden van de specifieke jongere?
We denken dat we EVC, het formeel erkennen van competenties, best overlaten aan anderen. Maar we willen ook wel dat alle jongeren hun leerervaringen uit de jeugdsector moeten kunnen verzilveren in andere levensdomeinen via een
EVC-traject. Jeugdorganisaties kunnen daarbij helpen door de toegankelijkheid tot deze
EVC-procedures te vergroten. En dat kan zo:
- competenties zo eenvormig mogelijk benoemen en omschrijven zodat een transfer naar andere levensdomeinen makkelijk is;
- andere sectoren bewust maken van de leerervaringen die jongeren in de jeugdsector opdoen;
- jongeren die vanuit hun HVC-ervaring de stap naar EVC willen zetten doorverwijzen naar andere organisaties waar ze hun ervaring formeel kunnen laten erkennen;
- …