HVC in de jeugdsector!

De jeugdsector is een krachtige leefomgeving. Het is een context waarin kinderen en jongeren volop ruimte krijgen om te experimenteren, te ontdekken waar hun talenten en passies liggen en deze, op hun eigen tempo en volgens eigen plannen, verder te ontwikkelen. Alleen zet de jeugdsector deze leerervaringen misschien te weinig in de verf en zijn jongeren zich hier niet voldoende van bewust.

HVC versterkt jongeren

Door leerervaringen af en toe te duiden, erover te reflecteren en door ze expliciet als competentie te benoemen (HVC dus), worden jongeren in de eerste plaats gewaardeerd in hun kunnen. Ze worden ook op weg geholpen om bewuste en gefundeerde keuzes te maken om competenties verder te ontwikkelen of in andere contexten in te zetten.

HVC versterkt organisaties in de jeugdsector

Daarnaast doet het Herkennen van Verworven Competenties bij jongeren ook organisaties bewuster omgaan met het leren dat er reeds bestaat, zonder dat dit de eigenheid van de organisatie of de sector aantast. Een voorbeeld: door samen met jongeren stil te staan bij hun competenties, wordt wellicht duidelijk welke competenties weinig of niet aanwezig zijn in de groep. Dit kan een stimulans zijn om eventueel extra vormingsmomenten in te richten om aan die bepaalde competenties te werken.

HVC is geen onbekende in de jeugdsector

De term HVC is misschien nieuw, de ‘HVC-praktijk’ zal voor veel organisaties geen onbekende zijn. Grosso modo kunnen we op dit moment in de jeugdsector drie soorten praktijken onderscheiden.

1. Een eerste groep praktijken helpt jongeren een zicht te krijgen op de competenties die in de jeugdsector in het algemeen, of in één organisatie in het bijzonder, worden verworven.
    
2. Daarnaast kunnen jongeren op tal van manieren bewust gemaakt worden van hun individuele competenties:
   - aan de hand van enkele richtvragen kan iemand een persoonlijk portfolio opstellen over de eigen verworven competenties in de jeugdsector,
   - via ‘peer feedback’ kunnen jongeren leeftijdsgenoten wijzen op de competenties die ze bij elkaar hebben ontdekt,
   - begeleiders geven schouderklopjes aan jongeren en plaatsen op die manier hun verworven competenties in het voetlicht,
   - …
   
   Omdat het niet altijd even eenvoudig is om die specifieke competenties te onthouden worden zulke reflecties vaak opgeslagen in een portfolio. Dat is een dossier waarin gegevens en bewijzen worden verzameld die iemands competenties aantonen. Zo krijgt de jongere een kleurrijk beeld van zijn verworven competenties met ‘papieren schouderklopjes’, video-opnames die aantonen hoe de jongere een activiteit tot een schitterend einde bracht, evaluatieformulieren, foto’s waar een (competent) verhaal aan vast hangt…
    
3. Tot slot zijn er ook methodes en instrumenten die jongeren handvaten aanreiken om na te denken over wat ze kunnen doen met hun reeds verworven competenties: hoe ze die verder kunnen ontwikkelen, waar ze dat kunnen doen of waar ze eventueel een formele erkenning kunnen krijgen.